Islamleer.nl

De Rol van de Staat

Gezien de verantwoordelijkheden die de staat zijn toebedeeld bij de ordening van economisch leven van haar onderdanen kan men zeggen dat de rol van de staat in drieën uiteenvalt. Enerzijds is het de verantwoordelijkheid van de staat de geboden en verboden van Allah (swt), de shari'a, ten uitvoer te brengen. Dit is een algemene regel en geldt dus evenzeer voor de geboden en verboden die horen bij de ordening van het economisch leven van de mens. De staat brengt de ordening van Islam ten uitvoer. Naleving van de wetten die horen bij deze ordeningen is in de eerste plaats een verantwoordelijkheid van de moslims zelf, op basis van hun taqwa[1]. Echter, uiteindelijk is het de staat die naleving van de wetten dient te garanderen en die de bestraffingen bij overtreding van de wetten ten uitvoer brengt. Hiermee voorkomt de staat dat de mensen relaties aangaan die niet juist zijn voor de samenleving en niet toegestaan door islam. De staat dient er dus voor te zorgen dat de mensen enkel op de juiste manieren bezit tot stand brengen en niet op methoden die niet zijn toegestaan, zoals door middel van fraude of misleiding. En de staat moet ervoor zorgen dat de mensen hun bezit op de juiste manieren benutten. Dit betekent bijvoorbeeld dat de staat ervoor dient te zorgen dat de mensen zich niet inlaten met gokken of rente, dat de welvaart niet opgepot[2] wordt door de mensen en dat er zich geen monopolievorming noch kartelvorming voordoet, omdat deze twee ten doel hebben relaties van afhankelijk te creëren tussen mensen. Verder zijn prijsvoorschriften niet toegestaan daar zij zwarte markten doen ontstaan, plaatsen waar handel wordt gedreven buiten het zicht van de staat en dus buiten haar sfeer van invloed, en ook dit dient de staat dus te voorkomen.

De staat heeft tevens de verantwoordelijkheid voor het beheer van sommige van de publieke goederen toegewezen gekregen. Ze is daarmee verantwoordelijk ervoor te zorgen dat deze feiten ten gunste van de Ummah benut worden, waar de Ummah als gevolg van de aard van het goed hier zelf niet voor kan zorgen. Dit betreft dus bijvoorbeeld niet de kanalen, waar de Ummah zelf het voordeel kan gebruiken dat deze biedt. Echter, voor de mineralen die verborgen zijn onder de grond ligt dit duidelijk anders. De staat mag in dergelijke gevallen haar eigen machines gebruiken en mensen inhuren om de delving van de mineralen te realiseren, of de staat mag zowel mensen als machines inhuren om dit mogelijk te maken. In geen geval mag de staat concessies verkopen. Niemand heeft het recht de mineralen te delven buiten de staat en de staat moet dan ook deze activiteit in eigen beheer ondernemen. De winsten die resulteren uit delving en verkoop of delving, verwerking en verkoop van de mineralen komen ten gunste van de staatskas, de Bait ul-Mal. Deze opbrengst zijn het voordeel dat resulteert uit de publieke goederen en dient daarmee haar "bezitters" ten goede te komen. De manier waarop de staat deze inkomsten benut is naar haar eigen goeddunken. Het mag geïnvesteerd worden in de ontwikkeling van andere mijnen of bronnen, het mag verdeeld worden onder de Ummah in de vorm van een uitkering, het mag op enigerlei andere wijze ingezet worden ten bate van Ummah (scholen, wegen, defensie, etc), of op een manier de voorgenoemde manieren combineert.

Maar ten derde heeft de staat tevens de verantwoordelijkheid te zorgen voor haar onderdanen. Uiteindelijk ligt de verantwoor-delijkheid te zorgen voor menswaardig bestaan voor ieder bij de staat die regeert. De staat dient ervoor te zorgen dat er werk is voor de mensen die het zoeken. Voor de mensen die niet in staat zijn te werken en die niemand hebben om voor ze te zorgen dient de staat op te treden als verantwoordelijke. Om deze verantwoordelijk-heden na te kunnen komen dient de staat echter over de middelen te beschikken die haar hiertoe in staat stellen. Het hiernavolgende is derhalve een uitzetting van de methoden waarop het de staat is toegestaan de benodigde middelen te vergaren.

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Taqwa wordt het best vertaal als "de vrees en liefde die een mens voelt voor Allah (swt)"

[2] "Oppotten" is iets anders dan "sparen". Oppotten valt te definiëren als "verzamelen zonder intentie van besteden", sparen is in feite enkel een uitstel van besteding, oftewel "verzamelen met de intentie van besteden". Islam heeft sparen toegestaan maar oppotten verboden.