Islamleer.nl

Het plan ter onderdrukking van Islam

Inleiding

Een groot deel van het beleid van regeringen in de westerse, democratische staten is het resultaat van discussies aangezwengeld door wat men noemt denktanken ("thinktanks"). Een denktank is een instituut waarin zich politiek geëngageerde wetenschappers, lobbyisten en/of intellectuelen verzameld hebben, met als doel publicaties te schrijven en congressen te organiseren waarmee het beleid van de overheden beïnvloed kan worden. Over het algemeen worden denktanks gefinancierd door ondernemingen of rijke personen met sterke banden tot ondernemingen.

Het Amerikaanse RAND Instituut is een van de meest voorname en best gefinancierde denktanks. Opgericht in 1946 door een onderneming actief in de (militaire) vliegtuigindustrie is deze denktank altijd een belangrijke bron geweest van het Amerikaanse overheidsbeleid betreffende militaire en imperialistische aangelegenheden. Ook in de zogenaamde Oorlog tegen Terreur is het RAND Instituut een speler van belang. Zo publiceerde RAND in 2005 bijvoorbeeld het rapport "Civil, Democratic Islam: Partners, Resources and Strategies"¹. Dit rapport stelt voor hoe Amerika tegen Islam ten strijde zou moeten trekken, en het is sindsdien in effectief beleid omgezet niet enkel in Amerika maar in feitelijk al de landen van de wereld. De hierin weergegeven aanbevelingen zijn feitelijk de pilaren geworden in de Oorlog tegen Islam. Het plan

Een Burgerlijke, Democratische Islam: Partners, Middelen en Strategieën

Er bestaat geen twijfel dat de hedendaagse Islam zich in een instabiele staat bevindt, betrokken in een interne en externe strijd over haar waarden, haar identiteit en haar plaats in de wereld. Elkaar beconcurrerende versies ervan strijden om spirituele en politieke dominantie. Dit conflict kent serieuze kosten (of: consequenties), en kent implicaties voor de rest van de wereld van economische aard, sociale aard, politieke aard en de veiligheid. Dientengevolge doet het westen een extra inspanning om hiermee om te kunnen gaan, om het te begrijpen, en om de uitkomst van deze strijd te beïnvloeden.

Het moge duidelijk zijn, de Verenigde Staten, de moderne geïndustrialiseerde wereld, en inderdaad de internationale gemeenschap als geheel prefereren een Islamitische wereld die overeenkomt met de rest van het systeem: democratisch, economisch levensvatbaar, politiek stabiel, progressief, en de regels en normen van internationale relaties volgend. Ze willen ook een "botsing der beschavingen" in al de mogelijke varianten voorkomen - van toename van onrust binnen de natie door conflicten tussen de moslim-minderheden en de "inheemse" bevolkingen in het westen, tot toename van verzet door gans de Islamitische wereld en haar gevolgen, instabiliteit en terrorisme.

Het lijkt derhalve terecht om die elementen binnen de mix aan Islamitische bewegingen die het meest overeenstemmen met internationale vrede en de internationale gemeenschap, en die democratie en moderniteit vriendschappelijk tegenover staan, aan te moedigen. Echter, om deze elementen te identificeren en op de juiste manier aan te moedigen is niet altijd gemakkelijk.

De huidige crisis in Islam kent twee hoofdcomponenten: een mislukking om vooruit te komen en een verlies van contact met de internationaal heersende stroming. De Islamitische wereld wordt gekarakteriseerd door een lange periode van achterstand en relatieve machteloosheid. Verschillende oplossingen zijn geprobeerd, zoals nationalisme, pan-Arabisme, Arabisch socialisme en Islamitische revolutie, allen zonder succes. En dit heeft geleid tot frustratie en woede. Tegelijkertijd is de Islamitische wereld het contact verloren met de hedendaagse internationale cultuur, een ongemakkelijke situatie voor beide zijden. De moslims verschillen van mening over wat hieraan te doen, en ze verschillen van mening over hoe hun samenleving er uiteindelijk uit moet zien. We kunnen vier fundamentele posities onderscheiden:

• De fundamentalisten wijzen democratische waarden en de hedendaagse westerse cultuur af. Ze willen een autoritaire, puriteinse staat die hun extreme visie op de Islamitische wet en moreel ten uitvoer brengt. Ze zijn bereid om innovatie en moderne technologie te gebruiken om dat doel te realiseren.
• De traditionalisten willen een conservatieve samenleving. Zij staan de moderniteit, innovatie en verandering met wantrouwen tegenover.
• De modernisten willen dat de Islamitische wereld onderdeel worden van de internationale moderniteit. Ze willen moderniseren en Islam reformeren, om het aan te passen aan de huidige tijd.
• De seculieren willen dat de Islamitische wereld de scheiding van kerk en staat accepteert, op de manier van de westerse geïndustrialiseerde democratieën waar religie beperkt is tot de private sfeer.

Deze groepen nemen verschillende posities in voor wat betreft de essentiële kwesties die controversieel zijn geworden in de Islamitische wereld vandaag de dag, waaronder politiek en individuele vrijheid, onderwijs, de rol van vrouwen, misdaad, de legitimiteit van hervorming en verandering, en de houding tegenover het westen.

De fundamentalisten staan vijandig tegenover het westen en de Verenigde Staten in het bijzonder, en zijn van plan om - in verschillende maten - de democratische moderniteit te beschadigen en te vernietigen. Om hen te ondersteunen is niet een optie, behoudens voor overgaande, tactische overwegingen. De traditionalisten houden over het algemeen de gematigde visies aan, maar er zijn grote verschillen tussen de verschillende groepen traditionalisten. Sommigen staan nabij aan de fundamentalisten. Geen van hen omarmt de moderne democratie en de cultuur en de waarden van de moderniteit van ganser harte, en ten beste kunnen zij een ongemakkelijke vrede met dezen tot stand brengen.

De modernisten en de seculieren staan het meest dichtbij het westen voor wat betreft waarden en beleid. Echter, over het algemeen is hun positie zwakker dan de positie van de andere groepen. Ze ontberen een krachtige ondersteuning, financiële middelen, een effectieve infrastructuur, en een publiek platform. De seculieren, naast dat zij soms onacceptabel worden geacht als partner vanwege hun ideologische affiliatie, hebben ook moeite om de traditionele sector van het Islamitisch publiek aan te spreken.

De traditionele, orthodoxe Islam kent enkele democratische elementen die gebruikt kunnen worden om de repressieve, autoritaire Islam van de fundamentalisten tegen te werken, maar is niet geschikt als primaire middel om de democratische Islam vooruit te helpen. Die rol is voor de Islamitische modernisten, wiens effectiviteit, echter, beperkt is door een aantal beperkingen die we in dit rapport zullen onderzoeken.

Om positieve verandering in de Islamitische wereld in de richting van toename in democratie, moderniteit, en verenigbaarheid met hedendaagse ordening van de wereld, moeten de Verenigde Staten en het westen met voorzichtigheid overwegen welke elementen, trends en krachten binnen Islam zij van plan zijn te versterken. En wat de doelstellingen en waarden van de verschillende potentiële partners en hun protegees zijn. En wat verwacht mag worden dat de meer algemene gevolgen zullen zijn van het bevorderen van hun respectievelijke agenda's. Een uitgebalanceerde benadering bestaande uit de volgende elementen is meest waarschijnlijk het meest effectief:

• Ondersteun eerst de modernisten
• Publiceer en distribueer hun werken tegen gesubsidieerde prijzen.
• Moedig hen aan om voor het grote publiek en de jeugd te schrijven.
• Neem hun visies op in de Islamitische onderwijsprogramma's.
• Geef hen een platform voor het grote publiek.
• Maak hun meningen en oordelen betreffende fundamentele vraagstukken van religieuze interpretatie beschikbaar voor het grote publiek, en laat dezen concurreren met die van de fundamentalisten en de traditionalisten die over websites beschikken, uitgeverijen, scholen, instituten, en verschillende andere middelen om hun visies uit te dragen.
• Positioneer secularisme en modernisme als de "tegencultuur" voor de achtergestelde Islamitische jeugd.
• Faciliteer en moedig aan het bewustzijn betreffende de pre-Islamitische en niet-Islamitische geschiedenis en cultuur, middels de media en de onderwijsprogramma's van de relevante landen.
• Ondersteun de ontwikkeling van burgerlijke organisaties, om de burgerlijke cultuur te promoten en om ruimte te bieden voor de gewone burgers om zichzelf bekend te maken met het politieke proces en het verwoorden van hun meningen.

• Ondersteun de traditionalisten tegen de fundamentalisten
• Publiceer de kritiek van de traditionalisten op het geweld en het extremisme van de fundamentalisten, moedig onenigheid tussen de traditionalisten en de fundamentalisten aan.
• Ontmoedig de vorming van allianties tussen de traditionalisten en de fundamentalisten.
• Moedig samenwerking aan tussen de modernisten en de traditionalisten die in het spectrum dichter bij het modernisten staan.
• Waar dit geschikt kan zijn, geef de traditionalisten onderwijs om hem in staat te stellen beter te debatteren met de fundamentalisten. De fundamentalisten zijn veelal superieur in het toespreken van mensen, terwijl de traditionalisten een politiek correct "folkloristische Islam" praktiseren. Op sommige plaatsen, zoals in Centraal-Azië, moeten zij mogelijk opgeleid en getraind worden in de orthodoxe Islam om hen in staat te stellen stand te houden.
• Laat de tastbare aanwezigheid en reputatie van de modernisten in traditionalistische instituten toenemen.
• Discrimineer tussen verschillede klassen van traditionalisten. Moedig degenen aan die een grotere affiniteit hebben met het modernisme, zoals de hanafitische wetsschool, tegen anderen. Moedig hen aan om religieuze oordelen uit te vaardigen en dezen te promoten, om zo de autoriteit van de achtergebleven Wahhabi geïnspireerde oordelen te verzwakken. Dit betreft het financieren: het geld van de Wahhabi's gaat naar de conservatieve Hanbali-wetsschool. Het betreft ook kennis: Meer achtergebleven delen van de Islamitische wereld zijn niet bekend met de vooruitgang in de toepassing en interpretatie van de Islamitische wet.
• Moedig de populariteit en de acceptatie van het soefisme aan.

• Confronteer en werk de fundamentalisten tegen
• Daag hun interpretatie van Islam uit en maak de onnauwkeurigheid hierin duidelijk.
• Openbaar hun relaties met illegale groepen en activiteiten.
• Publiceer de gevolgen van hun gewelddadige acties.
• Maak hun onvermogen om te regeren en om positieve vooruitgang van hun landen en gemeenschappen te realiseren, duidelijk.
• Richt deze boodschap specifiek tot jonge mensen, de vrome traditionele bevolkingen, de moslim minderheden in het westen en vrouwen.
• Voorkom het tonen van respect en bewondering voor de gewelddadige zijden van de fundamentalistische extremisten en terroristen. Werp hen terzijde als verwrongen en laf, en niet als kwaadaardige helden.
• Moedig journalisten aan om gevallen van corruptie, hypocrisie en immoraliteit binnen de kringen van fundamentalisten en terroristen te onderzoeken.
• Moedig opsplitsingen binnen de fundamentalisten aan.

• Wees selectief in het ondersteunen van de seculieren
• Moedig erkenning aan van het fundamentalisme als een gedeelde vijand, en ontmoedig de alliantie tussen de seculieren en de krachten die op basis van nationalisme of een linkse ideologie anti-Verenigde Staten zijn.
• Moedig het idee aan dat ook in Islam scheiding van religie en de staat mogelijk is, en dat dit niet een bedreiging van de religie is het eigenlijk sterker maakt.

Welke benadering of mix van benaderingen ook gekozen mag worden, we adviseren dat het gedaan wordt na voorzichtige overdenking, onder erkenning van de symboliek van sommige kwesties; het belang van overeenstemming met de beleidsmakers van de Verenigde Staten met specifieke posities betreffende bepaalde kwesties; de gevolgen van de overeenstemming voor andere Islamitische persoonlijkheden, waaronder het risico van in gevaar brengen of in diskrediet brengen van juist die groepen en mensen die we proberen te helpen; en het verlies aan andere mogelijkheden en de mogelijke onbedoelde gevolgen van affiliaties en gebaren die correct lijken in de korte termijn.

Cheryl Benard

Inzichten die resulteren uit het rapport

Voor een correct begrip van het rapport is het van belang dat men iets meer weet over de auteur ervan, mevrouw Cheryl Benard. Geboren in Oostenrijk en afgestudeerd aan zowel de Universiteit van Wenen als de Amerikaanse Universiteit van Beiroet, Libanon, worden als haar "specialiteiten" op kennisgebied ondermeer genoemd "Radicalisering van jongeren" en "Islamisme in de diaspora". Zij is tevens de auteur van enkele romans die duidelijk maken dat mevrouw een uitgesproken afkeer voelt voor Islam. Ze is de echtgenote van Zalmay Khalilzad, de huidige ambassadeur van de Verenigde Staten bij de Verenigde Naties in New York. Van Afghaanse origine studeerde Khalilzad eveneens aan de Amerikaanse Universiteit van Beiroet. Voor de Amerikaanse bezetting van Afghanistan werkte hij voor de Amerikaanse oliemaatschappij UNOCAL aan een groot project voor de bouw van een pijpleiding voor gas door Afghanistan. Een project dat in eerste niet door leek te gaan vanwege de heerschappij van de Taliban in Afghanistan, maar dat sinds de Amerikaanse invasie van het land nieuw leven is ingeblazen. Na de Amerikaanse invasie van Afghanistan werd een collega van Khalizad bij UNOCAL, Hamid Karzai, president van het land terwijl Khalilzad zelf de Amerikaanse ambassadeur in het land werd. Hierna werd hij ambassadeur in Bagdad, waarna zijn rol ambassadeur bij de Verenigde Naties zou worden. Hij is een neo-conservatief die ook korte tijd werkte voor RAND, en is ondertekenaar van het pamflet voor het "Project for a New American Century".

Deze informaties betreffende de auteur en de publicerende denktank maken duidelijk dat het rapport onder bespreking niet zomaar een rapport is, geschreven door iemand die toevallig een mening heeft in de kwestie. Het rapport is afkomstig van de allerhoogste van kringen in de neo-conservatieve beweging en zet derhalve uiteen hoe in deze kringen wordt gekeken naar Islam. Het rapport maakt duidelijk dat de bewering "Oorlog tegen Terreur" niets meer is dan een slogan om de ware intenties te verhullen. Als echte vijand wordt Islam gezien. Er wordt in het rapport niet voor niets gezegd "Moedig het idee aan dat ook in Islam scheiding van religie en de staat mogelijk is". Het is namelijk duidelijk dat het concept "scheiding van kerk en staat" wezensvreemd is aan Islam. Om dan dit idee aan te moedigen alzijnde onderdeel van Islam, betekent dat men probeert de essentie van Islam - het geloof in de soevereiniteit van Allah (swt) - te bestrijden. Oftewel, men probeert Islam te veranderen zoals men het christendom heft veranderd. Derhalve, om acceptatie van dit idee onder de moslims aan te moedigen is effectief een poging om hen weg te leiden van Islam. Het advies "Faciliteer en moedig aan het bewustzijn betreffende de pre-Islamitische en niet-Islamitische geschiedenis en cultuur" zegt identiek hetzelfde. Het verraadt dat het rapport in essentie een pogingen is om de moslims weg te leiden van Islam.

Voor wat betreft de strategie voor deze Oorlog tegen Islam die het rapport voorstaat, deze gaat uit van een opsplitsing van de moslims in vier groepen, te weten "fundamentalist" versus "traditionalist" versus "modernist" versus "secularist". Afgaande op de beschrijving van ieder van deze groepen in het rapport kan deze opsplitsing feitelijk teruggebracht worden tot slechts groepen: zij die tevreden zijn met Islam en zich hieraan willen houden (de genoemde "fundamentalisten" en "traditionalisten"), en zij die niet tevreden zijn met Islam en deze willen veranderen (de genoemde "modernisten" en "seculieren").

Opvallend genoeg zegt het rapport betreffende de seculieren, zij die binnen de Oemma de kapitalistische ideologische verkondigen, "Wees selectief in het ondersteunen van de seculieren". Hieruit blijkt dat juist diegenen die Islam hebben verlaten en die oproepen tot de kapitalistische ideologie door de kapitalisten niet worden gezien als mogelijke partner. Als reden hiervoor wordt gegeven "De seculieren, naast dat zij soms onacceptabel worden geacht als partner vanwege hun ideologische affiliatie, hebben ook moeite om de traditionele sector van het Islamitisch publiek aan te spreken". Dat de kapitalisten juist degenen die het meest dicht bij henzelf staan laten vallen als partner, en de reden die hiervoor gegeven wordt, toont aan hoe de situatie van de moslims is vandaag de dag. Het bevestigt eerdere onderzoeken onder de moslims die aantoonden dat door de moslims enkel nog in Islam geloofd wordt. De moslims zoeken enkel nog in Islam de oplossing voor hun problemen, en zij hebben als eenheid de boodschap van democratie en kapitalisme van de seculieren verworpen.

Het is derhalve dat het rapport de zogenoemde "modernisten" als primaire handlangers ziet in de oorlog tegen Islam, omdat zij van binnenuit proberen om Islam seculier te krijgen. Het verschil tussen de seculieren en de modernisten is namelijk dat de seculieren openlijk Islam verwerpen en dan oproepen tot secularisme, terwijl de modernisten in het openlijke Islam beleven maar tegelijkertijd nog steeds oproepen tot secularisme door de leugen dat Islam eigenlijk seculier is. En enkel degene die zich in het openlijke voordoet als moslim en die zegt te spreken vanuit Islam heeft nog een kans om de Oemma tot luisteren te bewegen.

Het rapport maakt ook duidelijk dat om de modernisten een kans te geven, het in hoofdzaak de strategie van de vijanden van Islam is om die twee groepen die tezamen degenen uitmaken die tevreden zijn met Islam en die zich hieraan willen houden, de zogenoemde "fundamentalisten" en "traditionalisten", uit elkaar te drijven. De strategie is om twist te veroorzaken tussen de moslims, met andere woorden: "Ontmoedig de vorming van allianties tussen de traditionalisten en de fundamentalisten".

Ten slotte maakt het rapport duidelijk hoe de invloed van de vijanden van Islam in de landen van de moslims eigenlijk is, wanneer in het rapport gezegd wordt "Neem hun visies (de niet-Islamitische visies van de modernisten, red.) op in de Islamitische onderwijsprogramma's". Met andere woorden, het zijn de overheden tot wie RAND haar adviezen richt, Amerika in hoofdzaak, die het momenteel echt voor het zeggen hebben in de landen van de moslims. Want zij bepalen wat de kinderen van de moslims op school geleerd wordt.

Bewijzen van de invloed van het rapport

Wanneer het rapport zegt "Maak hun (van de fundamentalisten, red.) onvermogen om te regeren en om positieve vooruitgang van hun landen en gemeenschappen te realiseren", dan kunnen de gedachten feitelijk niet anders dan teruggaan naar Palestina, waar Hamas in Gazza regeert. Gazza wordt voor deze reden langzaam maar zeker de keel dichtgeknepen door Amerika, de zionistische bezettingsstaat en hun vrienden. Geen elektriciteit meer, geen brandstof meer, geen voedsel meer, geen medicijnen meer. Tegelijkertijd werpen zij hun volgzame en zwijgzame agent Abbas miljarden toe. Dit is een strategie die Amerika al langer hanteert in de ideologische oorlog. Het is bijvoorbeeld ook hoe zij omgaat met Cuba, dat al decennia onder een boycot gebukt gaat en met de rest van de wereld geen handel mag drijven van Amerika. Amerika probeert zo haar ideologische vijanden op de knieën te krijgen, door hen te simpelweg verhongeren. In de hoop dat armoede de mensen bereid zal maken om van hun ideologie af te wijken.

Het rapport geeft ook als advies "Voorkom het tonen van respect en bewondering voor de gewelddadige zijden van de fundamentalistische extremisten en terroristen. Werp hen terzijde als verwrongen en laf, en niet als kwaadaardige helden." Dat dit advies opgevolgd wordt valt in de praktijk te bemerken, wanneer overheidsfunctionarissen van de imperialistische bezettingsmachten reageren op het verlies van één van hun bezettingssoldaten ten gevolge van de opofferingsbereidheid van de strijders tegen bezetting in Irak en Afghanistan.

Lessen die getrokken moeten worden uit het rapport

De moslims moeten zich een aantal zaken goed realiseren, derhalve. Een heel belangrijke zaak is om te onthouden dat samenwerken met de overheden van de westerse landen te allen tijde voorkomen moet worden. Nooit, maar dan ook werkelijk nooit mag met hen samengewerkt worden, ook al lijkt dit nog zo een voordelige handel. De reden hiervoor is dat zij er overduidelijk voor gekozen hebben om vijanden van Islam te zijn, en zij zullen derhalve enkel een aanbod tot samenwerking met de moslims doen wanneer zij denken hiermee Islam te kunnen beschadigen. Zoals het rapport duidelijk maakt wanneer het zegt "geef de traditionalisten onderwijs om hem in staat te stellen beter te debatteren met de fundamentalisten".

Dit betekent verder dat de moslims uiterst wantrouwend moeten zijn tegenover degenen die wel met de overheden van de westerse landen samenwerken. Of zij dit nu doen omdat zij niet weten dat de overheden van de westerse landen hen willen gebruiken om Islam te vernietigen, of dat zij dit doen ondanks dat zij dit weten. Het uiteindelijke doel achter iedere de samenwerking met deze overheden van de westerse landen is namelijk altijd de vernietiging van Islam, zo maakt het rapport duidelijk, hoe mooi het door de overheden van de westerse landen gefinancierde en georganiseerde programma van samenwerking met de moslims ook verpakt is.

De moslims moeten altijd onthouden wie hun echte broeders en wie hun echte vijanden. De vijanden van Islam zullen hun best doen om de moslims tegen elkaar op zetten, immers zo zeggen zij: "Ontmoedig de vorming van allianties tussen de traditionalisten en de fundamentalisten".

Ten slotte, er is geen Oorlog tegen Terreur enkel een ideologische Oorlog tegen Islam. Dat deze oorlog middels soldaten gevoerd wordt en middels pogingen tot misleiding van de moslims, maakt duidelijk dat de kapitalistische ideologie deze oorlog reeds verloren hebben. Want het terugvallen in geweld en misleiding is enkel een optie voor degenen die niet over argumenten beschikken. Islam, daarentegen, heeft geen legers tot haar beschikking. Maar haar boodschap raakt het verstand en de harten van de mensen, en laat hen niet meer los. Aan Islam is de toekomst, derhalve.

1 www.rand.org/pubs/monograph_reports/2005/MR1716.pdf